EEN BEZOEKJE AAN DE FASHIONWEEK AMSTERDAM

DSC07209 me

Dit jaar vond van 3 tot 13 juli voor het elfde jaar de Mercedes-Benz FashionWeek Amsterdam plaats. Op de laatste dag ging ik naar de show van de Spaanse designer María Clè Leal op het Westergasterrein.

Bij aankomst worden mijn ‘medefashionista’ en ik nog voor het betreden van het terrein op de gevoelige plaat vastgelegd. We drinken een glaasje Lillet – een aperitief gebaseerd op wijn, likeuren, de schil van sinaasappels en kinine – en inspecteren wie van bekend modeland present is. Ik zie algauw Thijs ‘perfecte krul’ Willekes staan en het gerucht gaat rond dat zelfs topmodel Doutzen Kroes bij deze show aanwezig zal zijn. Na het drankje gaan we de Gashouder binnen. Hier worden we naar een plek op de derde rij gedirigeerd. Een halfuur lang zit iedereen in deze bloedhete zaal elkaar uit te checken, worden er foto’s genomen van de ‘frontrowwers’ en goodiebags uit- en vervolgens weer ingepakt. Een fascinerend schouwspel.

fwame

Als de show bijna lijkt te gaan beginnen komen in rap tempo Doutzen Kroes en hubby Sunnery James met een gevolg van flitsende camera’s binnen. Doutzen ziet er werkelijk weergaloos uit. Ze gaan zitten – waar hoef ik natuurlijk niet uit te leggen – en de show begint. Deze wordt geopend door een balletdanseres op spitzen die, begeleid door prachtige muziek, tussen de modellen door blijft dansen. Ik verwonder me over al het moois dat aan me voorbijtrekt: vilten creaties in de kleuren roze, zwart en beige en een enkele sierlijke zomerjurk met een spannende open rug. De modellen, allemaal meisjes met lang haar, dragen een strakke middenscheiding, donkerrode oogschaduw rondom hun ogen en hebben een gefocuste blik. Voordat ik het weet zijn alle designs getoond en komen alle modellen tegelijktertijd nog een keer voorbij. Luid applaudiseren we voor de ontwerpster die inmiddels ook ten tonele is verschenen. Ik blijf gebiologeerd kijken tot het laatste model achter de coulissen verdwijnt en de lampen uiteindelijk doven.

Na het eindigen van de fabelachtige show, die pak ‘m beet een kwartiert duurde, zijn Doutzen en Sunnery net zo snel weer verdwenen als ze zijn gekomen. De overgebleven menigte staat op en dringt zich vervolgens in drommen terug naar buiten de frisse lucht in. Sommigen kletsen nog wat na, anderen maken zich klaar voor de volgende shows. Met een grote glimlach fiets ik ’s avonds naar huis. Als iemand me zou vragen ‘of het nou echt zo’n beleving is en of ik er nog eens ooit naartoe zou willen gaan?’ zou ik alleen maar kunnen antwoorden: Yes please. ***

mbfwa

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestEmail to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *